Tagarchief: Koen Byttebier

Kortrijkzanen beslissen mee over kledij schepenen

Kortrijk Spreekt, het met veel bombarie aangekondigde project waarbij inwoners van de stad Kortrijk inspraak krijgen in het beleid, blijkt een overdonderend succes. Het schepencollege juicht bij het zien van zoveel toewijding en wil voortaan ook de mening van zijn stadsgenoten horen over de vestimentaire keuzes van de schepenen.

sumoDe inrichting van de Houtmarkt, spelen met budgetten in de deelgemeenten of rechtstreekse interactie via Facebook en Twitter tijdens de gemeenteraadszitting: de tripartite hecht duidelijk belang aan de mening van de Kortrijkzanen in belangrijke kwesties. Reden genoeg om een stap verder te zetten, volgens schepen van Spumante, Olijven en Instagram Koen Byttebier. Hij wil de Kortrijkzanen voortaan ook inspraak geven over hoe de schepenen gekleed gaan.

‘De Coene met zijn onafscheidelijke sjaal, de fuck-me-botjes van An Vandersteene, Q met zijn ellebooglapjes, Tante Nunneke met haar rolkraag en Marc Lemaitre met zijn designerkledij van de Zeeman, het is allemaal een beetje te herkenbaar geworden. Wil Kortrijk als stad verrassend en vooruitstrevend blijven, dan moet er ook op vestimentair gebied afwisseling zijn. Daarom vroegen we aan honderd Kortrijkzanen hoe zij willen dat de schepenen erbij lopen. De e-mails stroomden binnen en ook mijn Facebookprofiel werd overrompeld. De mensen hebben hier een duidelijke mening over, en we gaan er ook rekening mee houden.’

Sommige suggesties zijn minstens verrassend te noemen. ‘Een paar ondervraagden willen Marc Lemaitre voortaan zien in smoking en met een verkeerskegel op zijn hoofd. De burgemeester zien ze het liefst met een zotskap op. Anderen menen dat Bert Herrewyn dringend naar de kapper moet om die vieze bever op zijn bovenrug te laten verwijderen. Er wordt momenteel ook koortsachtig gezocht naar een sumo-slip voor Rudolf Scherpereel. Een enkeling suggereerde zelfs om Catherine Waelkens helemaal in leder te hullen, met spijkerbanden, een SM-masker en haar poep uitgesneden. Alleen over dat laatste twijfelen we nog.’

Het college gaat binnen de kortste keren aan de slag met de vele suggesties. ‘Natuurlijk, want als Kortrijk spreekt, dan moeten we luisteren’, zegt schepen Byttebier. ‘Met plezier zelfs!’

Dit artikel verscheen in het Kortrijks Handelsblad van vrijdag 8 november.

Kortrijkse persjongens pikken komst van journalist niet

Er is iets op til in het regionale perslandschap. De actoren zijn nerveus en ventileren hun ongenoegen via sociale kwebbelkanalen als Facebook en Twitter. Sommige oudgediende perslui weigeren uit protest zelfs nog artikels te schrijven die steek houden. Veel zou te maken hebben met een moordende concurrentie onder de kranten en de komst van een echte journalist bij Het Nieuwsblad. We lieten Peter Lanssens (Het Laatste Nieuws) en Kris Vanhee (Het Nieuwsblad) eventjes uitrazen in onze dictafoon.

peterlanssensPeter Lanssens is zichtbaar aangeslagen als we bij hem aanschuiven in de Nata. Zijn ogen zijn bloedrood. ‘Niet van het huilen’, zegt hij, ‘want als echte vent doe ik dat niet. Wel van woede. Die hamburgerboer van Clerckies heeft me in de zak gezet. Belooft me eerst nieuws, neemt vervolgens niet op als ik bel en geeft een primeur weg aan die schobbejakken van KW. Ik ben bijna even razend als die avond dat Q me optrommelde voor een persconferentie op zondag.’

Na een tweetal pilsjes kalmeert Lanssens. ‘Sorry’, verontschuldigt hij zich. ‘Het zijn moeilijke tijden in de regioverslaggeving. De concurrentie onder collega’s is moordend en vriendschap is geen optie meer. Voortaan trek ik met getrokken mes naar de persconferenties, en heb ik ook een blaffer bij. Het is ieder voor zich en alle trucjes van de foor zijn goed. En dat die van Het Nieuwsblad zowaar een echte journalist hebben binnengehaald om de regio te coveren, dat vind ik helemaal niet kunnen.’

Lanssens beeft van woede. ‘Wat komt die Dirk Vandenberghe hier eigenlijk doen? Hij is niet eens van Kortrijk. Zette jarenlang de bloemetjes buiten in Parijs als Frankrijk-correspondent voor NRC Handelsblad, toch niet echt een krant met een zeker niveau. En dan naar het roddelblad  Knack, als reportagemaker. Wat heeft die mens hier te zoeken, behalve boel met de anciens? Ik heb zelfs al gehoord dat hij zélf op zoek gaat naar nieuws, iets wat compleet not done is in Kortrijk. En dat terwijl de dienst Communicatie van de stad zo zijn best doet om ons panklare persberichten te serveren. Erger nog, hij durft kritische vragen te stellen. Die Vandenberghe vraagt schepen Koen naar de diepere redenen achter zijn Instagram-verslaving en de burgemeester naar de cupmaat van Anouk. Zo doorvragen, ik noem dat respectloos.’

Ook Kris Vanhee, de bijklussende Nestor van het Kortrijkse journaille, kan niet om de aangescherpte concurrentiestrijd lachen. ‘Ik ben helemaal niet blij met de recente ontwikkelingen. Daarom heb ik beslist om vanaf nu alleen nog artikels te schrijven waar niemand nog een hol van begrijpt, maar wel in het vloeiende proza waar ik zo bekend om ben. Mijn eerste rebelliestuk was er alvast eentje dat kon tellen. Niemand begreep er een snars van, zelfs ik niet. Dat zal ze leren.’

Anouk Sabbe wil helemaal niet trouwen

Een prangend nieuwsfeit dwong ons voortijdig ons vakantieschuiloord te verlaten. De onvolprezen kwaliteitskrant Het Nieuwsblad meldde gisteren dat de Kortrijkse burgemeester Vincent Van Quickenborne binnenkort in het huwelijk treedt met Anouk Sabbe. De vermeende bruid valt echter compleet uit de lucht. Kortrijk Scheef Bekeken hengelde bij de betrokkene naar de waarheid.

anouk‘Ik ben eerlijk gezegd een beetje van mijn melk’, verklapt een blozende Anouk ons tijdens een culinaire stoeipartij in het intieme decor van Taste and Colours. Ook wij zijn onder de indruk van zoveel natuurlijke, bijna onaardse schoonheid. ‘Ik wil eigenlijk niet trouwen, en al helemaal niet met Vincent. Als je de laatste maanden goed hebt opgelet, weet je dat een romantisch droomhuwelijk er met die man niet in zit. De kans is groot dat hij heel Kortrijk uitnodigt, en daar moet ik niet van weten. Ik houd van klein en intiem, zoals hier met jou. Tête-à-tête, met de wereld die rondom ons heen vervaagt. Geen politici, pers of ambetantenaren in de buurt. Ik ben er ook als de dood voor dat hij vooraf een zoektocht naar mijn bruidsboeket zou organiseren, en dat ik dat dan zou mogen opdelven uit een of andere grote hondenschijtbak op de Grote Markt. Ik zweer het je, hij is ertoe in staat en ik haat aarde onder mijn perfect gemanicuurde vingernagels.’

‘Ook het menu zou me niet aanstaan, dat zie je van hier. Je kunt er donder op zeggen dat Vincent wil barbecueën. Met Dirk Dupont en Crombé die respectievelijk het materiaal en de wijn leveren, Koen Byttebier en Catherine Waelkens die schouder aan schouder worsten staan te braden, Axel Weydts die ze voorproeft en Bert Herrewyn die met zijn lang, ongewassen haar boven de salade hangt. Pure horror!’

‘Goede trouwmuziek zou ik ook al mogen vergeten. Heb je Vincents platencollectie al eens bekeken? Daar is geen plaats voor Okwaak Henry of James Blunt, hoor. Allemaal neanderthalermuziek van Metallica, Slayer en andere ongewassen nozems. Met ‘Nothing Else Matters’ als openingsdans moet ie trouwens ook niet afkomen. Echt een nummer om tranen met tuiten bij te huilen, en da’s nefast voor mijn mascara. Ik wil bovendien een echte fotograaf als Spencer Tunick, Stefaan Vanfleteren of Carl de Keyzer, geen snapshots van den Tony. Begrijp je dat ik kwaad ben dat ze bij Het Nieuwsblad met zo’n onwaarheden durven uitpakken?’

Er stond toch een grote ‘JA’ op je Facebook-pagina? ‘Ja, en dan? Vincent had me via Facebook gevraagd of ik een grote komkommer en 250 gram hazenpaté wilde meebrengen van Delhaize en mijn capslock stond nog aan. Kan gebeuren! Dat die persmuskiet Kris Vanhee daar dan nieuws van maakt, is schrijnend. Ik heb hem meteen verwijderd als vriend. Hij moet maar op een ander zijn profiel gaan neuzen.’

Familiebarbecue Byttebiers op gemeenteraad lokt felle reacties uit

De installatievergadering van de Kortrijkse gemeenteraad verliep ondanks eerdere onheilstijdingen vrij rustig. De aandacht werd vooral getrokken door de inderhaast georganiseerde familiebarbecue die de familie van kersvers schepen Byttebier in de volgelopen Raadszaal organiseerde.

Het was Bruno Byttebier, de altijd breed glimlachende zoon van de nieuwbakken schepen van Bevolking en Personeelszaken Koen Byttebier, die de zaal in beroering bracht toen hij meteen na de eedaflegging van zijn vader een tweetal barbecuestellen tevoorschijn toverde en met de hulp van zijn zus Sofie alle aanwezigen voorzag van een stevige portie vlees. “In tegenstelling tot velen, kwam onze familie hier niet uit leedvermaak met die diep in hun eer gekrenkte tsjeven, maar om onze pa aan te moedigen. Die wilde altijd al schepen worden, en nu het zover is gekomen, wilden we er toch iets onvergetelijks van maken. Ik begrijp de heisa niet. We zijn gewoon een familie die goed aaneenhangt, en ook graag andere mensen in onze vreugde laat delen. Een beetje zoals de familie De Clerck, maar dan ook als de fotografen en camera’s weg zijn. En daarbij, er was vlees genoeg voor iedereen. Merguezen, witte pensen, zelfs hamburgers waar die van Polle Drèze niet aan kunnen tippen. We hebben zelfs aan die muffe geitenwollensokken van Groen gedacht en groentespiesjes gemaakt! Akkoord, die vette darmen waren misschien geen goed idee en ik had ook qua brandveiligheid een paar foute inschattingen gemaakt, maar die boze reacties waren er verhoudingsgewijs toch wat over.”

hannelorevhDe okselfrisse fractieleider van CD&V, de om nog onduidelijke redenen aangeduide Markse krullenbol Hannelore Vanhoenacker, was de eerste om haar verontwaardiging te laten blijken. “Vreselijk. Ik had gedacht mijn kleedje van tijdens de eindejaarsfeesten nog een week te kunnen dragen, maar die olijke Byttebiers hebben daar een stokje voor gestoken. Die kolengeur krijg ik er nooit meer uit. Gelukkig zijn het solden. Verder wil ik meegeven dat ik op mijn honger ben blijven zitten, omdat Wouter Allijns van de liberalen maar worsten blééf vreten. Ik zweer het u, de CD&V zal kolenschop en vleesspatel begraven, maar niet te diep. Als wij nog een keer een barbecue organiseren, zullen die van de stadscoalitie ook tevreden moeten zijn met een droge patat in de pelle.”

Ook blogger Frans Lavaert, de échte oppositieleider in de Raadzaal, maar wegens geen politiek mandaat net zoals zijn boezemvriend Vincent Van Quickenborne verwezen naar de overvolle publieksbanken, sprak scha en schande. “Zeventien nieuwe raadsleden! Stel dat die allemaal vergezeld zijn van partner, kindjes, meter en peter en nonkel Jan en tijdens de zitting een familiegebeuren organiseren, het zou wat zijn. In de publieke tribune van de raadszaal is er plaats voor zowat vijfentwintig zielen, tenminste als ik comfortabel wil zitten en ik niet wil dat de erectie van Vincent constant in mijn zij zit te prikken en de doordringende lijfgeur van mijn aartsvijand Walter Maes mijn weelderige neushaar verbrandt. Een schande is het. Als ik aan het nodige cijfermateriaal geraak, zal ik daar zeker een stukje over schrijven.”

Even ontstond er nog opschudding toen de gemeenteraadsleden van de stadscoalitie uit volle borst “En we zwaaien met zijn allen naar Stefaan” inzetten, maar naar verluidt verliep de aansluitende receptie zonder verdere incidenten.

Stadscoalitie Kortrijk wil verkiezingen 2018 via Facebook organiseren

Na de collectieve brainstorm die de stadscoalitie vorig weekend organiseerde, blijkt eens te meer dat Kortrijk voor een politieke omwenteling staat. Een van de belangrijkste agendapunten – een Facebookgroep die je toelaat om de nieuwe bestuursploeg al dan niet leuk te vinden – werd unaniem goedgekeurd. En als we de betrokkenen mogen geloven, zijn er nog meer veranderingen op til.

De Facebookgroep bleek meteen een succes. Na een uur vonden al tweeëndertig waaghalzen de nieuwe bestuursploeg ‘leuk’, en dan moest Felix De Clerck zijn Twitter-troepen nog mobiliseren. Het zou een teken aan de wand moeten zijn van de verregaande democratisering die het driespan Open Vld/sp.a/N-VA wil doorvoeren. “Het is nog maar een begin”, zegt een dolenthousiaste burgemeester-in-spe Vincent Van Quickenborne. “Het is de bedoeling om zo veel mogelijk via sociale media te organiseren, zelfs de volgende verkiezingen. Twitter en Facebook zijn gratis platformen die niet alleen stabiel zijn, maar ook onze wankele democratie nieuw leven kunnen inblazen. Op die sociale media kan namelijk iedereen zijn stem laten horen. Als we ook Geert Bourgeois daarvan kunnen overtuigen, dan kan de Kortrijkzaan binnen zes jaar zelfs stemmen vanop zijn tablet of zelfs zijn smartphone. Gedaan met lange wachtrijen voor het stemhokje, want naar het schijnt wordt daar alleen maar misbruik van gemaakt.”

Ook Philippe De Coene (s.pa) is duidelijk in zijn nopjes. “Wat goed van Vincent om zijn voorliefde voor sociale media op deze manier te demonstreren om de democratisering in Kortrijk door te zetten. Ook op mijn beleidsdomeinen liggen de kansen voor het grijpen. Mensen die willen meedingen naar een sociale woning, zullen niet meer wegrotten op een of andere wachtlijst, maar zullen kunnen meedoen aan een via Facebook of Twitter georganiseerde wedstrijd. Wie de meeste likes verzamelt, kan voor de rest van zijn leven over een goedkope woning beschikken, ongeacht of zijn situatie tijdens de rest van zijn leven verandert. Bij een ex aequo beslist een onschuldige kinderhand. Zo kan Lieven Lybeer zich ook nog eens nuttig maken in plaats van paniek te zaaien in diverse kringen.

“Dat er eigenlijk niet zo veel verandert in vergelijking met het huidige systeem? Da’s spijkers op laag water zoeken. Geen enkele Vlaamse stad zet voorlopig Facebook in voor dergelijke doeleinden. Ook Instagram is trouwens mogelijk. Mensen die niet meer rond geraken, nemen met hun door het OCMW gesponsorde mobiel lulijzer een foto van de miserabele omstandigheden waarin ze moeten leven. Wie de meeste stemmen ronselt, wint de sociale Lotto. Het is niet zonder reden dat die digitale media ‘sociale media’ worden genoemd, hé.”

Koen Byttebier, ook al een fervent Twitter- en Facebookgebruiker, ziet eveneens onbegrensde mogelijkheden. “Dit is dé manier om te snoeien in de hoog oplopende personeelskosten van de stadsadministratie. Een voorbeeld? Zo zou het stadspersoneel in de komende legislatuur zijn verlofdagen kunnen aanvragen via een Facebookgroep. Gesloten weliswaar, want hoeveel verlof een ambtenaar krijgt voor de weinige uurtjes die hij effectief werkt, gaat natuurlijk niemand iets aan. Dat bespaart ons heel wat geleur met congébriefjes en intern gekissebis. Wil je trouwen? Laat dat gewoon merken via je relatiestatus op Facebook en zend een privébericht naar de bevoegde dienst. Da’s alweer drie ambtenaren uitgespaard. En als er te veel werk in mijn winkel is, dan kan ik zelfs koppels via Twitter in de echt verbinden. Clever hé. Ik ga dat allemaal mét plezier in mijn beleid integreren.”

N-VA loopt minder warm voor deze sociale revolutie, maar schaarde zich toch achter het initiatief. “We zitten in een moeilijk parket, aangezien niemand ons écht leuk vindt. Zelfs bij onze eigen aanhang zijn er al die hun kar keren richting De Clerck en co. Maar van ons moet je geen te gekke toestanden verwachten, al moet een wedstrijdje waarbij je een leeuwenvlag of een gesigneerd exemplaar van ‘De Leeuw van Vlaanderen’ kunt winnen, wel kunnen.”

N-VA’er Lecluyse blijft een halve dag thuis

Verontrustend nieuws voor N-VA Kortrijk: Steven Lecluyse, op campagnegebied veruit een van de actiefste kandidaten op de lokale stadslijst, heeft beslist om, vooral op vraag van zijn vrouw, een halve snipperdag te nemen, en alvast vanavond nergens naartoe te gaan. Iedereen in de lokale partij behalve lijsttrekker Rudolf Scherpereel zit met de handen in het haar. We peilden de betrokkene zelf naar het waarom van deze onaangekondigde sabbatical.

“Kijk, men moet ook niet overdrijven. Al drie maanden lang toon ik overal mijn kop. Ik was op de viering van vijf jaar Dudu, op de Tinekesfeesten, het buurtfeest van De Dubbele Haagjes, de heropening van De Warande, Kortrijk Koerse, smulfestijnen van petanque- en boogschuttersverenigingen, buurtfeesten op de Venning en noem maar op. Daarbij schuw ik het nuttigen van pintjes niet. Maar geen Bockor, want daar krijg ik een barstende hoofdpijn van.”

Gaat die Lecluyse dan echt overal naartoe? “Ik ben niet erg kieskeurig, neen. Zo was ik zelfs aanwezig op Yanns redelijk saaie en compleet in het water gevallen Pluimfeest. Wie de moeite doet om mensen met een oranje pull te trotseren, is van geen kleintje vervaard, toch? Zelf draag ik meestal een roze polo. Dat moet van mijn vrouw om potentiële minnaressen uit mijn buurt te houden. Want politiek erotiseert, dat weet je toch? Hoorde je die zwoele stem van VRT-journaliste Hanne Decoutere toen ze onlangs de Stef interviewde over zijn zalige zinderende zuperstad? Pure porno was dat. Nu goed, die roze polo’s hebben wel een vreemde bijwerking. Op bijeenkomsten waar veel socialisten en groenen rondhangen, moet ik altijd een beetje voorzichtig zijn. Als je een glas te veel op hebt, is een tong gauw gedraaid.”

Waar laat deze ijverige kandidaat zich nog allemaal opmerken? “Supporter van de Veekaa ben ik niet, maar ik heb toch een abonnement. Weliswaar niet het mijne, maar in Kortrijk is dat blijkbaar in de laatste tijd. Het Guldensporenstadion is een hot spot hé. Maddens, De Coene, Byttebier, Bertje Krul, de groene Siamese tweeling Wemel en Vandemaele… De Clerck gaat liever naar het basket, maar schenkt af en toe wel eens een wedstrijdbal, het liefst net voor de verkiezingen. Schoon gebaar hoor. Alleen Caron haalt zijn neus op voor voetbal. Enigszins te begrijpen, want de laatste keer dat hij er was, hebben ze zijn idiote hoed afgenomen en als frisbee gebruikt na het vieren van een goal. Ja, van sfeerschepping kennen ze op de Veekaa wel iets.”

En vanwaar deze halve sabbatsdag. Een dipje? “Neen jong, ik kan nog maanden doorgaan. Dat moet ik wel. In mijn partij zijn er weinigen die er echt voor gaan. Ze gaan ervan uit dat de N-VA een sterk merk is en onze persoonlijke inbreng niets zal veranderen aan het verkiezingsresultaat. Dus zitten ze maar wat onnozel te grinniken op debatten en feestjes waar de champagne rijkelijk vloeit, zwaaien ze af en toe eens met een leeuwenvlag op een lokale wielerwedstrijd en mijden ze evenementen waar ook simpele werkmensen aanwezig zijn. Niet deze jongen, hoor. Ik ga ervoor. En trouwens, wil je ook nog vermelden dat ik helemaal niet heb getwijfeld tussen Groen en N-VA? Da’s een hardnekkig gerucht dat al een tijdje de ronde doet.”

Waarom net vandaag een halve dag vrijaf nemen? “Mijn vrouw heeft me kwaliteitstijd beloofd. Dan spits ik altijd mijn oren, vooral de laatste maanden. Het komt er waarschijnlijk op neer dat ik eens van een verse maaltijd zal kunnen genieten, want die in de microgolf opgewarmde hap word ik stilaan beu. Het leven als kandidaat? Ik kan er een boek over schrijven!”

Hoofdredacteur Kortrijk Scheef Bekeken opgenomen in psychiatrie

Treurnis alom deze morgen op de redactie, toen ons het nieuws bereikte dat Urbain Legand, de hoofdredacteur van onze gewaardeerde blog en ook wel gekend onder zijn pseudoniem Joost Devriesere, een tijdje buiten strijd zal zijn. Onze hoofdkees werd zondagnacht in allerijl en in een strak aangespannen dwangbuis afgevoerd naar de gesloten afdeling van het psychiatrisch ziekenhuis Heilige Familie.

Hfamilie

Aanvankelijk vreesden we het ergste: zou hij het slachtoffer zijn geworden van de gram van Stevie van Gainsbar, die hij misschien één keer te veel belachelijk had gemaakt? Had Open Vld hem door een stel potige Armenen – diezelfde van de ontvoering van burgemeester De Clerck – in elkaar laten rammen? Of was het de N-VA die zijn stoottroepen had uitgestuurd om die vervelende blogger te kortwieken?

De werkelijkheid is iets genuanceerder, maar daarom niet minder confronterend. Urbain werd in de Heilige Familie opgenomen met een diepe depressie, te wijten aan het overrompelende succes dat Kortrijk Scheef Bekeken de laatste weken te beurt valt. Het is echter niet de aandacht van de doorsnee Kortrijkzaan die hem heeft genekt, maar de naar het schijnt gemeende appreciatie van de Kortrijkse politici. Van de therapeute die hem werd toegewezen, een van de vele love interests van onze fotoredacteur, mochten we hem vijf minuutjes spreken op een bankje in het Groeningepark.

Urbain kijkt star voor zich uit, nog wat verdwaasd door de dubbele portie Tranxène die ze hem gisterenavond hebben toegediend. “Ik was mijn huis kort en klein aan het slaan,” puft hij, “en de buren hebben dan maar de politie gebeld. Ik was ze kotsbeu, die retweets van Van Quickenborne en Bert Herrewyn, de virtuele schouderklopjes van Koen Byttebier en de kushandjes van Catherine Waelkens. Zelfs Matti Vandemaele en een paar van zijn groene kompanen, die we in sommige van onze artikels niet hebben gespaard, zijn fans van het eerste uur. En dan zwijg ik nog over zuster Marcella, die me ’s nachts sms’jes stuurt, de advocatenzoontjes van Balthazar en de punks van The Pit’s. Die wietrokers van de Vlasmarkt bieden wel wat weerwerk, maar die lezen in hun toestand dan weer dingen die er niet staan en dingen niet die er wél staan.”

Er klinkt teleurstelling in Urbains stem. “Het is gewoonweg frustrerend, want voor de adoratie doe ik het niet. Helemaal niet zelfs. Toen ik met de blog begon, wilde ik tegen schenen stampen en politici een geweten schoppen, mensen schofferen en uitdagen. Ik wilde de Walter Maes van deze generatie worden, maar dan zonder het archaïsch taalgebruik of het gesjoemel met dakisolatie. Maar denk je dat ze het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding al op me hebben afgestuurd? Of gaan klagen zijn bij de politie? Neen. Terwijl Maes zich gewillig in handboeien laat afvoeren om daar daarna overvloedig op zijn blog over te kunnen berichten, krijg ik zelfs geen boze mail in de bus, laat staan een straatverbod. Appreciatie is de duivel, en een langzame, pijnlijke dood voor een blog als deze. Ik ben er ziek van.”

Gisteren is de veer definitief gebroken. Naar aanleiding van het artikel dat we vorige week schreven over de ontvoering van Stefaan De Clerck en de bijbehorende doofpotoperatie van zijn zoon Felix, stuurde el nino De Clerck ons gisterenavond een foto op, waarop zijn padre gewillig poseerde voor onze blog. De druppel die bij Urbain de emmer deed overlopen. “Ik ben maar een mens hé. De stoppen zijn doorgeslagen. Maar geen paniek, want verder ben ik helemaal in orde. Ik moet gewoon wat rust nemen. Me op wat andere zaken toeleggen, zoals origami of haiku’s schrijven, zegt de therapeute. Ze heeft me beloofd dat ik volgende week weer voorzichtig aan de slag kan, maar dat ik me dan beter niet toespits op artikels over politici. Daar is het nog te vroeg voor.”