Het verdriet van Walter

Enkele weken geleden viel het doek over ‘Het Verdriet van Kortrijk’, na Kortrijk Scheef Bekeken de meest gelezen blog in Kortrijk en verre omstreken. Op een zonovergoten terras en bij een on-Kortrijks ‘Bolleke’ onthult een emotionele Walter Maes de ware reden achter zijn plotse verdwijning uit de lokale blogosfeer.

waltmaes1Walter Maes is een keurige vent, of toch minstens op vestimentair gebied. Geen imposant figuur, maar in zijn stijlvolle blazer en zijn zorgvuldig opgepoetste schoenen valt hij nauwelijks uit de toon tussen de vele advocaten op het terras van ‘t Paleitje. We vallen met de deur in huis.

Waarom koos u eigenlijk Kortrijk Scheef Bekeken voor dit exclusieve interview?
Dat lijkt me nogal logisch. Het gebeurt maar zelden, zeg maar nooit, dat de kopie beter is dan het origineel, maar ik moet ootmoedig toegeven dat Kortrijk Scheef Bekeken de uitzondering op de regel is. Jullie zijn niet alleen grappiger en origineler dan ’t Verdriet, jullie hebben ook betere manieren. Bovendien gebruiken jullie ook de nieuwe spelling, iets wat mij nooit is aangeleerd. En terwijl ik het moest doen met okkasionele bijdragen van die halve gedraaide Maaik en een nachtburgemeester die ’s avonds om negen uur in zijn bed ligt, kunnen jullie uitpakken met nationale bekendheden als dat heef wijf van een Soetkin Vekemans, de vermaarde politikoloog Nikolas Bouteka en nog wat anonieme schrijvelaars die duidelijk een verleden of een toekomst in de journalistiek hebben. Het leek me dus maar logisch dat ik jullie eerst contacteerde. Of dacht je dat ik die primeur aan incompetente kwibussen als Lanssens of Vanhee zou laten?

We voelen ons oprecht vereerd. Hoe gaat het eigenlijk met u, Walter?
Dat gaat, al is mijn levensvreugde mij ontnomen middels een diabolisch komplot. Nu hang ik heelder dagen den ambetanterik uit op Facebook en doe ik af en toe een terraske op de Grand Place. Als ’t mooi weer is tenminste, anders moet ik me behelpen met YouPorn en Marie La Main. Mijn vrouw moet niet veel meer van me weten sinds ’t Verdriet de pijp aan Maarten gaf. Mijn succes straalde ook op haar af, weet je wel? Maar goed, gelukkig hebben de flikken mijn komputer teruggegeven.

Hoezo? Was je die dan kwijt?
Ja, vreselijk. Op een dag stonden de bottinekes hier voor de deur. Het Speciaal Interventieteam, dat enkel uitrukt voor gevaarlijke zotten als ik. Nadat ze eerst brutaal mijn deur hadden ingeramd, hebben ze me stroomstoten gegeven, gevolgd door slagen met hun ploertendoders. Bijna was ik geëindigd als die ongelukkige Jonathan Jacobs, maar gelukkig had mijn vrouw Omer in huis. Na een kwartier waren ze ontdooid en half beschonken, deden ze hun aanvalshelmen en kogelvrije vesten af en zijn we samen aan het manillen geslagen. Ze hebben wel mijn peecee meegenomen. Mijn vehikel van de naakte waarheid. Mijn alles. Veel hebben ze er niet op gevonden, behalve mijn artikels voor ’t Verdriet en wat homo-erotische filmpjes.

Wie had de politie op je afgestuurd?
Veel kan ik daar niet over vertellen, want dan breng ik niet alleen mijn maar ook jouw leven in gevaar. Ik ben in de val gelokt, van mijn lust en leven beroofd. Intimidatie op het hoogste niveau. Ik hoor fluisteren dat Philippe De Coene erachter zit, maar dat is zever. Dat mag je niet geloven. Sinds Flup me verklikte bij de klan van Yussouf De Witte, hebben we het bijgelegd. Sterker nog, we zijn vrienden voor het leven geworden. Hij komt bij mij thuis en omgekeerd, en we vertellen elkaar guitige verhalen uit de marge van de Kortrijkse politiek.

Matti Vandemaele misschien, die jonge lefgozer van Groen?
Ook niet. Hij is wel naar de politie gestapt omwille van een gefingeerd interview met hem op ’t Verdriet. Hij vond het niet kunnen dat ik zo’n rotstreek met hem uithaalde net voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hij jammerde toen ook over het feit dat hij te lang moest wachten voor hij door de flikken werd bediend. Wat een huilebalk. En wat heeft het hem opgeleverd? Niks. Nul. Niente. Raakte niet eens verkozen en bleef steken onder de vierhonderd voorkeurstemmen. Dat kwam er vroeger van als je niet met je kop op ’t Verdriet wilde staan. Kijk maar naar de gemeenteraad: Axel Weydts, Arne Vandendriessche, Bartje Caron, allemaal mensen die zich gewillig lieten doen en zelfs fier waren dat ze werden vermeld op mijn blog. Verkozen! Ik was wat je een kingmaker kunt noemen. En dan blijf ik nog bescheiden.

Dan schiet er bijna alleen nog Stefaan De Clerck over. Die heb je toch meermaals door de mangel gehaald?
Met plezier zelfs, zoals met alles en iedereen. Maar ook hij heeft er niks te maken. Tsjefaan is een goede mens, en was als burgemeester een bezorgde herder voor zijn schapen. Het is jammer dat ze hem lafhartig in de rug hebben geschoten. Als hij in 2018 nog opkomt, dan stem ik voor hem, zeker weten. De plooien tussen ons zijn glad gestreken.

Zou het Frans Lavaert kunnen zijn?
Zo lafhartig is Frans niet. Ik weet dat hij me in het openbaar uitmaakt voor slechte mens, een dief, een scheefpoeper en een socialist, maar hij weet wel beter. Onze vriendschap gaat al decennialang mee, al ontkent hij nu dat hij me ooit heeft gekend. Tevergeefs, want ik heb foto’s van onze escapades in zijn liefdesnest in Carboneras, dat hij mocht gebruiken van – God hebbe zijn ziel – onze gemeenschappelijke vriend Pierre Lano. Ik wil in dat verband wel even onderstrepen dat ik geen betrokken partij was in die liefdesdriehoeken en -vierkanten. Een fellatio kan ik op een mindere dag wel verdragen, maar anale penetratie, dat gaat er bij mij niet in. Geef mij maar een echte vrouw, zoals die daar (knikt in de richting van waardin Chantal). Ik mis hem wel als vriend en als drinkebroer, al mocht hij dan aan het einde van onze vriendschap geen café meer binnen, vooral niet in Den Engel. Dat was een afknapper voor mij, maar goed nieuws voor alle Kortrijkse vrouwen.

waltermaesZiet u het ooit nog goedkomen tussen jullie beiden?
De bal ligt in zijn kamp. Meer wil ik daar ook niet over zeggen. Ik steek al jaren mijn hand naar hem uit, maar hij weigert die onbeleefd.

Hoe beleefde je de eerste dag na het opheffen van ’t Verdriet? Acht jaar is lang.
Met een strop om mijn hals. Ik kon niet langer kijken op die maagdelijk witte pagina, alsof ik jaren aan een stuk niets had verwezenlijkt. Alsof ik nooit iets had geschreven over Lieven Lybeej, Tsjefaan of gangjongeren. Net voor ik op mijn bureaustoel ging klimmen om de sprong in de eeuwigheid te wagen, las ik nog een artikel op Kortrijk Scheef Bekeken. Ik pinkte een traan weg. Van het lachen, maar ook van ontroering. Die jonge snaak had niet alleen de moeite genomen om mijn concept te jatten, maar ook te perfectioneren. Zo leef ik toch verder, zij het dan in de schrijfsels van een ander.

Heb je ergens spijt van?
Ja. Dat ik nooit die wijsneus Pär Ongeluck heb ontmaskerd. Ik heb er met mijn klak naar gegooid, in de hoop achter zijn ware identiteit te komen, maar ik ben daar nooit in geslaagd. Ook dat laat ik over aan de volgende generatie. Rook hem uit, die anonieme wezel.

Nog een laatste boodschap?
Zeker. Ik wil dit moment aangrijpen om me te verontschuldigen bij iedereen die ik  heb geschoffeerd op ’t Verdriet. Sterker nog, ik wil het goedmaken, op goede voet leven met alleman. In augustus organiseer ik een barbecue voor alle mensen voor wie ik doorheen de jaren een luis in de pels ben geweest. Quickie, Tante Nonneke, Matti, die sloddervos Peter Caesens, Joris Javel, centrumhansworst Maarten en iedereen die ik ooit van voetbalverdwazing heb verdacht. Het wordt trouwens een multikultureel festijn. De vioolmuziek zal verzorgd worden door Ziehender Gauner en wat gebronzeerde trommelaars uit de Zwevegemsestraat. Kortom, ’t Verdriet maakt plaats voor pure blijdschap.

(De recorder gaat uit. Voor hij een laatste slok van zijn Bolleke neemt, fluistert de Blogloze me nog iets toe.)

‘Ik begin volgende week opnieuw. Een groots projekt met groteske kolder en ware verzinsels. Een grote blog voor een klein dorp. Maar hou het stil.’

Advertenties

6 gedachten over “Het verdriet van Walter

  1. walter maes

    Met de zak eurootjes van Devriesere, mij in de schoot gevallen door het verlappen van ’t Verdriet, ben ik Kortrijk ontvlucht met de verloofde van een beruchte ex-Open VLD-er. Naar het ‘Eldorado’, een Andalousisch liefdesnestje in de baai van Carboneras. Een paradijselijk minne-oord voor verstokte overspeligaards. Het blogloos leven wenkt, zonder de onwillige Carmen. Kortrijk is een groot zeil op een klein schip. De allerlaatste keer dat ik het zeg. Salut.

    Like

  2. walter maes

    De passage over Carboneras is fel onderbelicht. Daar botste Franske in november 1998 op de grenzen van zijn kunstjes. Met de ex-Française Paula. Een desillusie die hij nooit meer te boven kwam. Nooit ! In het luxebordeel ‘Bar des Anges’ kreeg F. de genadeslag. Kasteleines Paula ontnam hem zijn gelukkig uur. Kortrijk zou het voortaan geweten hebben. Het verwerkingsproces was begonnen. Zijn chagrijn een plaats geven met ‘Kortrijkwatcher’.

    Like

  3. Adelbert, kunstenaar/nachtburgemeester

    Hahaha…, een nachtburgemeester die om 21u in zijn bed ligt… Dat zijn pas groteske kolder en waargebeurde verzinsels. Ik kijk al uit naar volgende week!!!

    Like

  4. walter maes

    Wanneer zijn er nog eens nachtburgemeesterverkiezingen ? ’t Wordt tijd dat Adelbert de plaats ruimt voor Stefaan Brul of Jean-Pierre Weydts.

    Like

  5. Pingback: CGKR dient klacht in tegen KV Kortrijk | kortrijk scheef bekeken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s