Bijna-N-VA-schepenen zorgen voor eerste rel

We zijn nog meer dan een maand van de blijde intrede van de nieuwe bestuursploeg op het stadhuis verwijderd, maar toch valt de eerste politieke rel binnen de krappe meerderheid al te noteren. De drie net gekozen N-VA-schepenen zijn het immers grondig oneens over het stedelijke economische relanceplan.

De Vlaamse insteek van dat relanceplan wordt immers door de drie actoren op verschillende manieren geïnterpreteerd. Waar de productie van goedendags nog met eenparigheid van stemmen werd goedgekeurd, zorgden een aantal andere economische wondermaatregelen echter voor heibel. Het plan van bijna-schepen van Ondernemen Rudolf Scherpereel leek nochtans in goede aarde te vallen. “Ik wil de aloude nijverheden, desnoods met de toenmalige gilden, weer in het Kortrijkse leven introduceren”, zo klonk het. De Vlasmarkt zou heringericht worden om vlasroten te drogen, op de Houtmarkt zou een klompenfabriekje herrijzen.

“Ik heb in mijn eigen geheugen gegraven”, zei Scherpereel. “Naast het feit dat dat voor Kortrijkzanen een onmogelijk uit te spreken zin is, had die zoektocht in mijn verleden niets dan voordelen. Ik kon immers de klassieke nijverheden van onze stad reconstrueren. Aan de hand van jeugdherinneringen, van oude foto’s en van de verhalen die ik van mijn grootouders kreeg, tekende ik een heel plan uit om die vaak middeleeuwse ambachten een nieuw leven te geven. We zouden Kortrijk op de kaart plaatsen. We zouden dé exportstad van Vlaanderen worden. Iederéén zou bij ons aankloppen om houten lepels, vlashemden, goedendags, olielampen, jutezakken en andere lang verloren gewaande authentieke Vlaamse producten in te slaan.”

Alles leek van een leien dakje te lopen, tot de drie N-VA-schepenen bij hun inventaris op De Drie Hofsteden en Soetens Molen stootten. “De pannenfabriek, die eigenlijk half in Stasegem ligt, was nog eenvoudig: die zouden we opnieuw opstarten. Of toch wat er van is overgebleven. We zouden de oude kleiputten in Aalbeke heropenen, en op die manier die lang vergeten stiel van handgevormde dakpannen weer introduceren. Ook over de doorstart van drukkerij Atlas was geen discussie. Met stedelijke subsidies zouden we eindelijk weer een echte Kortrijkse courant krijgen – hier gemaakt en gedrukt, en niet ingevoerd vanuit Roeselare.”

De twistappel die voor de eerste politieke rel zorgt, bleek echter de oude dweilfabriek aan de Oudenaarsesteenweg te zijn. “Daar werden generaties lang dweilen geproduceerd met de Belgische driekleur”, zegt Scherpereel. “Ik vond dat een fantastisch beeld – de driekleur die overal wordt gebruikt om de vloer mee aan te vegen, stront op te dweilen en de voeten aan af te vegen. Gedaan met die mietjesdweilen uit de Carrefour, die rode of groene of oranje plastiek exemplaren. Neen, we zouden terugkeren naar de klassieke, handgeweven dweil. Grijs en sober, met aan de lange kant de driekleur. Schoon toch?”

Daar was echter niet iedereen het over eens. An Vandersteene, de N-VA schepen die zich na januari met het culturele beleid mag inlaten, vond het niet kunnen dat Kortrijk wat dan ook zou produceren waarop de verfoeide Belgische vlag prijkt. “Toiletpapier zou eventueel nog net kunnen”, laat ze weten. “Maar met een dweil kun je je gat niet afkuisen. Met een paar eenvoudige ingrepen zouden we ervoor kunnen zorgen dat de dweil in Kortrijk correct wordt gebruikt – een uitgebreide handleiding en de introductie van GAS-boetes voor wie de dweil onfeitelijk gebruikt – maar het risico is me te groot dat vermaledijde Belgicisten de dweil massaal zouden bestellen om er langs het parcours van Kortrijk Koerse mee te staan zwaaien. Op die manier worden onze intenties met de voeten getreden, en wordt de vloer aangeveegd met de culturele waarden die wij willen uitdragen. Je kunt die royalisten, die meestal zo zat als een dweil zijn, niet aan de stadsgrens tegenhouden om hen te controleren op het bezit van een dweil. Dat is dweilen met de kraan open.”

Het is voorlopig nog onduidelijk hoe de N-VA-fractie zich tijdens de eerste gemeenteraad zal gedragen. “We mogen het kind niet met het badwater weggooien”, zegt Scherpereel. “Want dat zorgt voor smurrie. En dat moet dan weer opgekuist worden. Met een dweil, ja. Het lijkt er dus sterk op dat we ons als fractie zullen onthouden. Misschien laten we die eerste gemeenteraad gewoon aan ons voorbijgaan. Belangrijke beslissingen kunnen ook zonder ons genomen worden.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s